Από κάποια Ηλύσια πεδία με αισθαντικούς κολορίστες καλλιτέχνες και καλλιτέχνιδες, μοιάζει να έρχεται προς τους σημερινούς θεατές για να  συγκινήσει το βλέμμα τους, η τοπιογραφία της Μαρίας Φιλιππακοπούλου. Απαστράπτουσες χρωματικές επιφάνειες, ευκρινείς γραμμές, ευθείες ή καμπύλες, λείες χρωματικές ενότητες, ζώνες οι οποίες αποτυπώνουν ομοιόμορφα εδάφη, όλα τα παραπάνω στοιχεία συγκροτούν διάφορα υπαίθρια τοπία. Σ΄αυτά διαγράφονται λόφοι και χωράφια, δέντρα και ελάχιστες ανθρώπινες κατασκευές. Αποδίδονται υδάτινοι τόποι, ουρανοί, βουνά, σύννεφα αλλά και ξεχωρίζουν λιγοστά ζωντανά πλάσματα του ζωϊκού βασιλείου. Ο άνθρωπος απουσιάζει από την συγκεκριμένη φύση, αποκαθαρμένη και μοναχική, όπου το πέρασμα μιας νταλίκας, στο βάθος του πίνακα, φαίνεται πως ανησυχεί την αταραξία του φυσικού περιβάλλοντος, εξίσου ανεπαίσθηστα όσο κι ένας μικρός σηματοδότης, ένα διακριτικό ποτιστικό, μια θυμωνιά ή ένα περαστικό σύννεφο.

Η ζωγραφική της Μαρίας Φιλιππακοπούλου παράγει χρωματική ρυθμολογία έχοντας αναγάγει το χρώμα σε βασικό στοιχείο της σύνθεσης. Ελκεται από την πνευματική διάσταση της φύσης και υπογραμμίζει την πνευματικότητα του φυσικού τοπίου δίνοντας μεγαλύτερη αξία στην ίδια την ιδέα του, παρά στην ακριβή απόδοση των συστατικών του. Στη σειρά από λάδια τα οποία παρουσιάζονται στη Γκαλερί Κουρντ, σε μιαν εκθεση με τον τίτλο «Λαμπρό τοπίο του χρώματος», η ζωγράφος ξεδιπλώνει τις χρωματικές πνευματικές πεδιάδες της, επικεντρωμένες στο βίωμα και την ενέργεια του χρώματος. Τα τοπία της δεν αναπαριστούν τη φύση ως παρούσα, με τις πληθωρικές λεπτομέρειες που μπορεί να προσδιορίσουν κάθε τοπική πραγματικότητα. Δεν αφηγούνται κάποια εξιδανικευμένη ή ουτοπική φύση, ούτε εκφράζουν νοσταλγία για χαμένους φυσικούς παραδείσους. Τελικά κάνουν λόγο για το μεταφορικό, ακόμη και το μαγικό νόημα της φύσης, για την ομορφιά του ελάχιστου, του άδειου χώρου, του μη προσδιορίσιμου τόπου.

Τοπία μη αναπαραστατικά τα οποία διακηρύσσουν την αφαίρεση, τοπία όπου χρησιμοποιούνται ιδιαίτερες τονικότητες ενώ γίνεται παραπομπή στο φάσμα των ψυχρών και θερμών χρωμάτων, τοπία που εμπεδώνουν την αυτόνομη δύναμη της μονοχρωμίας κι άλλα που αρνούνται τις κηλίδες χρωμάτων, τα ίχνη, την ορατή πινελιά, δεν έλειψαν ποτέ, ούτε από την ευρωπαϊκή ήπειρο, αφότου τον 20^ο αιώνα διασταυρώθηκαν οι ιστορικές πρωτοπορίες, ούτε όμως και από την βορειαμερικανή και καναδική ζωγραφική. Η Μαρία Φιλιππακοπούλου με τα λάδια της στην Γκαλερί Κουρντ ανταποκρίνεται με τον δικό της λιτό, σχεδόν ασκητικό τρόπο, σε μια τέτοια ζωγραφική παράδοση που δεν επιζητεί την απτότητα της ζωγραφισμένης επιφάνειας αλλά την καθαρή, λαμπρή οπτικοποίηση της.

ΕΛΕΝΗ ΒΑΡΟΠΟΥΛΟΥ, επιμελήτρια της έκθεσης

Γκαλερί Κουρντ
Κασσιανής 2 και Φαναριωτών, 114 71, Αθήνα.

06.05 – 04.07.2026
Tρίτη: 18.00 – 23.00
Τετάρτη με Παρασκευή: 12.00 – 20.00
Σάββατο: 11.00 – 15.00